Yasemin Orman

Davranışlarda Gizlenen Şiddeti Görebilmek

Davranışlarda Gizlenen Şiddeti Görebilmek

Yine yeniden merhaba!

İnsan olarak yaşadığımız pandemi süreci yeterince ağır değilmiş gibi, kadınlar olarak bir de her yeni güne yeni bir kadın cinayeti ile başlıyoruz. İstanbul Sözleşmesi’nin iptal edilmesi her ne kadar canımızı fazlasıyla acıtsa da ben yaşadığımız süreçte İstanbul Sözleşmesi’nin iptalini buzdağının sadece görünen kısmı olduğunu düşüyorum. Okumakta olduğunuz yazı elimizde olmayan sebeplerle ne yazık ki kaybettiğimiz varoluşsal haklarımızın ardından yapılan haklı bir serzeniş olmaktan çok uzak. Aksine kadınlar olarak kendimizi sorguladığımız*, nerelerde yanlış yapıyor olabileceğimizin farkına vardığımız ve toplumda görmek istediğimiz değişimin katalizörü olacağımız günlere erişmek niyetiyle yazıldı…

 

“Hiç düşündünüz mü biz kadınlar acaba nerede hata yapıyoruz da bir süre sonra “uzaklaştırma” kararı çıkartmak zorunda kaldığımız – esasında caniler demek istediğim – yanlış insanlarla “yakın” ilişkiler kuruyoruz?”

Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu’nun “Kadınları Kim Öldürdü” başlığı altında paylaştığı 2020 yılı verilerine baktığımızda açıkça görüyoruz ki siyah beyaz resimlerle andığımız o kadınların ne yazık ki büyük çoğunluğu (eski) sevgilileri ve veya eşleri tarafından hayattan koparılıyor… Hiç düşündünüz mü biz kadınlar acaba nerede hata yapıyoruz da bir süre sonra “uzaklaştırma” kararı çıkartmak zorunda kaldığımız – esasında caniler demek istediğim – yanlış insanlarla “yakın” ilişkiler kuruyoruz? Fiziksel şiddete hatta ölüme giden yolda karşımıza çıkan duygusal, psikolojik ve sosyal şiddetin farkına varamıyor aksine yaşadıklarımızı sevilme, korunma ve sahiplenilme olarak yanlış yorumluyor olabilir miyiz? Maruz bırakıldığımız şiddeti ilk başta “Seven insan kıskanır…” “Beni sevdiği için böyle yapıyor…”, “Birinin bana baktığını görünce aramızda bir şey olduğunu düşünüp delirmiş tabi…” gibi ifadelerle kendi içimizde meşrulaştırıyor olabilir miyiz?

Aslına bakarsanız bir gün ansızın maruz kaldığımız şiddet öyle zannettiğimiz kadar sessiz sedasız yaklaşmıyor bizlere… Bizler bazen duyduklarımıza ve gördüklerimize kulaklarımızı ve gözlerimizi sıkı sıkıya kapatıyoruz…Var mısınız biz kadınlar hemcinslerimiz için bir erken uyarı sistemi oluşturmaya? İşler çığırından çıkmadan, şiddete maruz kalmadan önce bizlere gelecekten haber veren hastalıklı tutum ve davranışları tek tek paylaşmaya…

Paylaşalım ki bir yerlerde birileri belki toplumca normal kabul edileni sorgulamaya başlasın ve bizler bir siyah beyaz fotoğrafın yükünü daha taşımayalım…

Haydi başlayalım…

Neler’e dikkat etmeliyiz?

 

 

 

 

 

 

“Size “sevgi gösterisi” olarak sunulan şey farkında olmadan izin verdiğiniz sınır ihlallerinizin ilk adımı olabilir…”

 

 

 

 

        …Kalemi size devrediyorum…

Lütfen sizler de aklınıza gelen hastalıklı tutum ve davranışları, doğru kabul ettiğimiz yanlışları bu yazının altında paylaşmaya devam edin!

 

*Henüz çocuk yaşta baba ocağındayken şiddet ile tanışmış, şiddeti hayatının gerçeği olarak kabullenmek zorunda bırakılmış, içinde bulunduğu şiddet ortamından korku ve imkansızlıklar yüzünden kurtulamamış; yolda yürürken tesadüfen karşısına çıkan hiç tanımadığı canilerin hedefi olmuş; töre cinayetlerine kurban edilmiş kadınlar bu yazının dokunamadığı ve sorgulamadığı kıymetli istisnalarıdır

 

⇒Deniz’in diğer yazıları için buraya tıklayabilirsiniz.

Exit mobile version